خدا عالم است 
مادرم می‌گوید. 
پشتِ این آسمانِ بلند 
آسمانِ بلندِ دیگری‌ست ... باز هم پر از ستاره! 
بعد، پشتِ آن آسمانِ بلند 
باز آسمانِ بلند دیگری‌ست پر از واژه و پَری! 
و همین طور ترانه که هی ناتمام ... 
چقدر خوب است که ما شاعریم 
ساده‌ایم، باورمان می‌شود، 
و حیرت می‌کنیم وقتی که آفتاب بالا می‌آید 
گاهی هنوز ماه ... آن گوشه‌ی آسمان می‌خندد! 
زبانِ بی‌نهایت 
همین اختلاطِ اشاره و لبخند است!