عجیب است این گُل 
نیمی پروانه و نیمی گلبرگِ رازقی، 
چون من 
که نیمی کودک وُ 
نیمی اندوهِ آینه‌ام. 


کف بر کف مَزَن از شوق 
صدایم کن 
هم می‌آیم 
هم می‌شکنم. 


جواب پروردگار هم 
با هر چه پروانه است 
با هر چه رازقی‌ست. 
اصلا وِل کن بیا ... عزیزم 
گوش‌های من از این همه حرفِ بی‌پروانه پُر است 
واقعا چه عطری دارد این رازقی ...!