مادرانمان راست می‌گویند 
می‌گویند یک وقتی 
بی‌هنگام اگر بشکفی، 
چشم به راهِ پاییز باش 
دیر یا زود 
از پسِ یکی از همین پرچین‌های سوخته 
سَرَک خواهد کشید، 
و بی‌خیال از خوابِ خار وُ از قفلِ باغ 
حتی نامت را 
از بادهای بی نی‌لبک نخواهد پرسید، 
تا بهارِ بعد 
بسا مرغِ مهاجری 
از دلتنگی علفزار وُ 
سکوتِ سُنبل کوهی بفهمند 
اینجا گُلی روییده بوده است!